หลากเรื่องราว
03/06/05
วันอาทิตย์ที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2550 เอ....วันนี้วันอาทิตย์แล้วหรอ? ความรู้สึกเหมือนได้หยุดยาวอาจจะเพราะว่าวันนี้ไม่ได้เก็บเงาะด้วยหละมั้ง เมื่อคืนแม่บอกว่าจะให้เช้านี้ไปเฝ้าตาที่รพ. แล้วก็รู้สึกว่าพ่อไม่อยู่บ้าน นึกว่าออกไปซื้อของ ที่ไหนได้ พ่อออกไปเฝ้าที่รพ.แทนเราอ่ะ แล้วแม่ก็บอกว่าพ่อซื้อผ้ามาหืทำผ้าปูที่นอนแบบที่อยากได้แล้วด้วย ผ้าปูสีขาวเนื้อเกลี้ยงที่เหมือนผ้าปูที่นอนตามโรงแรมอ่ะ ตอนเย็นก็เลยได้ฤกษ์ เอาผ้าปูที่นอนไปซัก ตากแดด แล้วก็รีด นิ่มน่านอนเชียวหล่ะ
ตอนเย็นตั้งใจว่าจะไปเยี่ยมตาที่รพ. แต่ว่ามีคนมาตันทุเรียนก็เลยเลื่อนเวลาไป
อยู่กันเยอะๆนี่ดีจังเลยนะ สนุกดีจังเลย มีทั้งคนที่เจอกันบ่อยๆและคนที่ไม่ค่อยได้เจอกัน
กลับบ้านมา งานทำขวัญนาคแถวบ้านยังไม่เลิกกันเลย หางเรื่องนุ่งน้อยเหมือนบ้านยากจน ผ้าเท่าคืบ ใส่กันไปได้ ถ้าเป็นงานเราของเราขอเป็นเพลงของสุนทราภรณ์หรือไม่ก็พวกเพลงเบาๆเอากีตาร์มาคลอ
อย่างใจรัก เหมันต์ที่ผ่านพ้นไป เพลงเก่าๆเพราะ อืม... อยากฟัง ไปหาฟังได้ที่ไหนบ้างนะ
05/06/2550
มันจะอะไรกันนักกันหนาเนี่ย ว่าจะหาป่วยแล้วนะเมื่อช้าเข้าแถวอยู่ดีๆฝนก็ตกลงมา
เปียกหมดเลย แงๆ เรียนตามปกติ บ่ายรู้สึกเปื่อยๆก็เลยไปขอยาแก้ปวดหัวกิน
เรียนถึง5โมงเย็น ลงมาเห็นเพื่อนๆใส่ชุดเทควันโดกัน อยากใส่บ้าง หึหึ
หาเรื่องใส่ตัวค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปยื่นใบสมัคร เพราะว่าน้ำหนักที่ลดลงไปกิโลครึ่ง
บัดนี้มันกลับมาแล้ว เพราะว่ากินอะไรก็ยังกินเหมือนเดิม กินแบบไม่ได้นับพลังงานที่ได้รับไป
อ้วน อ้วน....มวลร่างกาย25แล้ว ไม่ได้แล้ว
การลดน้ำหนักที่ดีควรให้น้ำหนักลงประมาณ ครึ่งกิโลกรัมต่อหนึ่งเดือน
จะทำให้ร่างกายไม่เสียสมดุล ไม่น้ำหนักลงแบบคนป่วย ร่างกายไม่ทรุด
เหมือนตอนที่เก็บเงาะเมื่อตอนปิดเทอม จริงแล้วปิดเทอมประมาณสามเดือน
เราก็ลงไปกิโลครึ่ง ก็เดือนละครึ่งกิโลพอดี ใครก็ทักว่าผอมลง
แต่ต่อมาสองสามสัปดาห์ก็พอเท่าเดิมเพราะว่าตอนนี้การใช้พลังงานและการรับพลังงาน
มันไม่เหมือนตอนเก็บเงาะ ที่ทำแต่งานแล้วก็นอน ส่วนตอนนี้เรียนละกิน น้ำหนักมันก็เลยขึ้น
สู้ๆ ขึ้นม.หกจะเหลือห้าสิบห้าให้ได้ สู้
ปล.พ่อเตือนเรื่องมสธ.แล้ว ช่วงนี้ไม่ได้อ่านเลย ว่างแล้วจะอ่านนะ กลัวได้U
06/06/2550
เดียวดายกลางสายลม
ทั้งๆที่แค่คิดไปเอง กลับรู้สึกได้แย่ขนาดนี้ แค่รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเดินช้ากว่าเพื่อนคนอื่น
รู้สึกท้อแท้ รู้สึกสิ้นหวัง เหมือนตัวเองพลาดไปต่างๆนานา เหนื่อยจนไม่อยากทำ
ทั้งๆที่ต้องทำมันอยู่ร่ำไป อยากรู้สึกว่าอยากทำงานการต่าง อยากมีความสุขกับการทำงานบ้างจัง
อารมณ์ที่อยากที่จะทำมันหายไปไหนกันนะ รู้สึกเหนื่อย...รู้สึกท้อ
อยากจะซุกตัวนอนซ่อนกายในเงาจันทร์ ไม่อยากหันลืมตื่นขึ้นมา
โทรไปหารุ่นพี่ เหมือนอาการจะหนักว่าเก่า พี่เค้าเก่ง น้องพี่เค้าก็เก่ง
กลายเป็นว่า เหมือนเอาความรู้สึกของตัวเองไปให้คนอื่นเค้าขยำเล่น
มันน่าจะเป็นอาการของเด็กที่กำลังสับสนตัวเองเพราะอีกไม่นานการตัดสินใจครั้งใหญ่ของชีวิตจะเกิดขึ้น
จากเพื่อนที่เรียนมาด้วยกัน สุดท้ายก็เป็นคู่แข่งที่จะต้องมาแย่งคณะกันเรียน
คิดแล้วก็แย่ .... แค่อยากระบายออกมา แค่อยากให้ใครบางคนรับฟังก็เท่านั้น
ถ้าถามว่าเหนื่อยไหม ก็เหนื่อยจนชินแล้ว ต้องหนัก ต้องเหนื่อย เพื่อที่จะเป็นให้อนาคต....ไม่เลวร้าย
11/06/2550
เมื่อวันเสาร์ไปรับสมุดปพ.6 ได้ที่6ของห้อง ได้ที่130ของชั้น
ปีหน้าจะให้ติด1 ใน100เลยสู้ๆ
12/06/2550
ความทุกข์มีไว้ให้เห็น...ไม่ได้มีไว้ให้เป็น
ผิดเองแหละที่ไม่ได้ไปทำเวรที่ห้องอังกฤษมา 3 สัปดาห์แล้ว
ทั้งๆที่จำไม่ได้ แล้วต้องทำกี่โมง ที่ไหน กับใคร
ถูกเจ๊จิ๊บดุ ไม่น่าเรียกว่าด่า เพราะเราก็ผิดเองที่ไม่ไป เพราะเราต้องเรียนพิเศษ
เพราะเราต้องเรียนเทควันโด เพราะเรายอมมาตลอด ยอมจิ๊บมาตลอด ยอมทำตามใจจิ๊บมาตลอด
ตอนนี้...ก็คงไม่ผิดที่จิ๊บจะเอาแต่ใจเพราะเคยตัว ถึงเวลาที่เราจะต้องทำอะไรบางอย่างแล้ว
เรามันอ่อนแอ โดนนิดโดนหน่อยก็ร้องไห้อีกแล้ว มีแค่มิเชลกับน้ำหวานที่คอบปลอบ
นี่ใช่ไหม...ที่เรียกว่า เพื่อน เพราะอยู่มาปีกว่าๆ ยังไม่มีเพื่อนสนิทเลยซักคน
เพราะอ่อนแอใช่ไหมล่ะ เพราะเราเห็นแก่ตัวมากเกินไป
...ก็เลยไม่มีคนที่เรียกว่าเพื่อนสนิทได้เต็มปากซักคน
เลิกเรียนเรียนเทควันโดก็กลับบ้าน มีเด็กม.4 ระยองวิท คนนึงนั่งไม่สบายอยู่ข้างๆ
ก็เลยล้วงวิคในกระเป๋าโดเรม่อนเน่าๆเอาไปให้น้อง น้องเค้าก็เหมือนจะตกใจแล้วก็ยิ้มแล้วก็หยิบไปทา
คืนนี้...สุขใจเล็กๆ
จะทำการบ้านเคมี....แต่ทำไม่ได้ จำไม่ได้แล้วเคยเรียน จำไม่ได้แล้วว่าทำยังไง จำได้แต่ว่า พรุ่งนี้สอบPhy
เพราะเราไม่ได้หัวดี ไม่ได้จำเก่ง เราก็เลยต้องเรียนให้มากกว่าคนอื่น
28/06ที่สาธิตมีพิธีไหว้ครู...อยากไปจัง อยากไปเจอครู ไปเจอเพื่อนด้วย คิดถึงจัง
[1.พี่ตาลโทรมาถามเรื่องขนาดแหวน จะสั่งซื้อแหวนกิลกัน
2. NANAภาคแรก เห็นMikaแล้วคิดถึงKaze
3. Thx PYuuRO for คำแนะนำดีๆจากพี่ชาย]
19/06/2550
ฉันได้เอาเวลา24ชั่วโมงไปทิ้งที่บ้านเพื่อน รู้สึกเสียดาย
ทั้งๆที่วันเสาร์..ถ้าเรารู้ข่าวก็จะได้ไปสอบชิงทุนไปเรียนที่ญี่ปุ่นด้วยอ่ะ
เสียดาย
11/08/2550
ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่ได้เขียนไดมานานแล้วนะ อาจจะเพราะว่างานเยอะ มันเป็น2เดือนที่มีเรื่องต่างๆมามากมาย
ตั้งแต่มีปัญหาที่จะต้องทำงานไปนำเสนออาจารย์(27/06) วันไหว้ครู(28/06) โปรโทรศัพท์หมด(30/06)
สอบคอมพิวเตอร์(03/07) เทควันโดระดับ9(04/07เลื่อนสอบมาจากวันที่3) ได้คุยกับคุณลุงดำด้วย 17 นาทีแน่ะ(05/07) ปิดรร.วันวิชาการวันที่ 9-10/07 12กับ13สอบมิดเทอม แต่ทุกวันก็ยังเรียนเทควันโดอยู่ วันเสาร์ 14 กรกฎาคม ว่าจะไปดูซูฉี(เมียผมเป็นยากูซ่า)แต่ก็ไม่ได้ไป 16กับ18/07สอบอังกฤษ
27/07ช่วงเข้าพรรษา ไปฟังพระ สวดมนตร์ ที่วัด ไปรับน้ำมนตร์มาด้วย แล้ว28-31(ส.-อ.)ก็ไปวันตามอาการ ประมาณว่า 30-31ก็ขุดเอาการบ้านมาสนั่งทำอ่ะ การบ้านยุบไปเยอะเลย โดยเฉพาะเคมี เพราะว่าไปซื้อคีย์มาด้วย อ่ะ
พฤ. 2 ก.ค. มือถือตกคอห่านห้องน้ำ รร. เสร็จแล้วก็ต้องรีบขึ้นไปเรียนพุทธศาสนา อ.สั่งงานว่าให้ทำละครเล่นวันแม่ หึหึ กลับบ้านไปบอกแม่ พ่อบอกอือ แล้วก็เอาไปซ่อมให้ วันศุกร์ พ่อก็บอกว่าเอาไปซ่อมที่ไหน เท่าไหร่ ให้ไปเอาเอง ศ.สอบเทควันโด ได้ A- ดีแล้ว ยังเป็นเอยู่
เอ้อ..วันเสาร์ (4) ก็ไปรับโทรศัพท์ ค่าซ่อม400 แบต 150 กรอบใหม่ 100 Small talk 150 แล้วก็ไป รร.
อ่านหนังสือ กฎหมาย รอบแรกและรอบสุดท้าย 555 เพราะว่าไม่ได้อ่านเลยตั้งแต่รู้ว่าไม่ผ่าน
แต่หนักกว่านั้น เราหน่ะ 11โมงยังไปกินเกี๊ยวต้มยำร้านกุ๊งกิ๊งอยู่เลย
กว่าจะถึงที่ระยองวิทยาฯ ก็11.40แล้ว งื้อๆหนูมาสาย ยังดีว่ามาช้าไม่เกิน 15 นาที งั้นอดแน่เลย
ตอนหาห้องสอบอ่ะ ไม่เท่าไหร่หรอก ที่แน่ๆ คนที่นั่งหลังเราอ่ะ เป็นเด็กม.ปลายเหมือนเรา และก็คล้ายๆว่าเคยเห็นหน้าเมื่อสอบคราวก่อนด้วย สอบเสร็จก็ออกมารอหน้าห้อง ก็คุยกัน
เรา เธอชื่ออะไรอ่ะ
เพื่อน เราชื่ออ๋อ
เรา อ๋อ อ๋อหรอ ชื่อเหมือนเราเลยอาการตอนนั้นเหมือนตอนที่เจ้าฮาจิรู้ว่า นานะ ก็ชื่อนานะเหมือนตัวเอง
ก็เลยขอเบอร์เอาไว้ งืมๆ กลับมาที่รร. ไอ่หวานกับมิเชลกำลังจะกลับ มันก็เลยคืนกล้อง
เราก็นะ ทำหน้าที่ตากล้องสมัครเล่น ตากล้องนั่งเล่นกีตาร์อยู่ เหอะๆ อยากจะให้ดูว่ามันแจ่มแจ๋วมาก
วันอาทิตย์ โดนแมวกัด ตัวนี้เลย ที่เอามาใหดูชมเนี่ย
วันอาทิตย์ ก็เลยไปโรงพยาบาล เสร้จแล้วก็ไปดูตั๊ดสู้ฟุต
ทั้งอาทิตย์ ห้องเราก็มีแต่เรื่องละครเนี่ยแหละ ที่ต้องมาซ้อมกันเสมอ เหอะๆ
วันจันทร์ ร้องไห้ เพราะแม่อยากให้หยุดเรียนเทควันโด จนกว่าจะสอบมิดเทอมเสร็จ แต่เห็นเค้าเรียนกันก็ทำใจไม่ได้แล้ว
วันที่8/8พี่ทัสมาระยอง แล้วก็เป็นวันเกิดพี่ท่านด้วย แต่ว่าก็ไม่ได้เจอ -*- อดเจอเลย
...วันพุธมีร้องเพลงวันแม่ ขึ้นห้องช้าก็กลายเป็นว่า ไอ่ที่สอนไปแล้ว ไม่สอนให้อีกรอบ ทั้งๆที่เป็นงานห้อง และคนที่เรียนก็มีแค่5คน แล้วที่บอกว่าเป็นละครอ่ะ ก็เป็นงานของห้องที่อ.สั่ง สั่งวันพฤหัส(2)จะให้แสดงให้พวกผู้ปกครองวันศุกร์(10)งานก็ของรร.แสดงเอาหน้า วันพฤหัสยังด่าว่าเล่นไม่ดีอยู่เลย แมร่ง ดันเด็กตัวเองนี่หว่า แล้วพอวันศุกร์เล่นกันอ่ะ แม่งฝนก็ตก เล่นต้องไปรอคิวแสดงหน้าห้องน้ำชาย และต้องถอดรองเท้า เชี่ยแมร่งก็เปียกฝน เตรียมแสดงตั้งแต่ก่อน7โมง กว่าแสดงเสร็จ 10โมงครึ่ง ทั้งๆที่คาบ3มีสอบคณิตก็ต้องทน แล้วแม่งก็โดนปรับตกทั้งห้อง พวกกูผิดหรือไงวะ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก แต่กระแสตอนรับดีนะ รู้ไหม พวกแม่ๆร้องไห้กันใหญ่ อ.กมลวันที่ติ ที่สั่งให้ปรับปรุงยังชม แล้วอ.ที่กระแนะกระแหนห้องเรา แดกดันห้องเราว่าไม่ดี แล้วนำร้องเด็กตัวเองอ่ะ ไม่กล้าที่จะเข้ามาในห้องเลย ขนาดจะเอาถังขยะนห้องประชุมยังต้องมให้เพื่อนเราหยิบให้เลย แล้วก็ยังไม่กล้าสบตาด้วย ออกมาดีแล้ว รออีกหน่อย ห้อง3 จะรู้จักคำว่า เหิบ กันทั้งห้อง แล้วจะทำด้วย ระวังไว้ให้ดีหลังจากนั้นก็เลยสงบสติอารมณ์ ไปนั่งเปล่าๆที่โรงอาหาร ไอ่พวกเด็กห้อง4มันเอากีต้าร์มาเล่นกัน นำโดยปลาทอง ที่เหลือ ไม่รู้จัก มีการเอากระเป๋ามาบังด้วยนะ หึหึ หน้าด้านมามึง รู้ไหมว่ายิ่งปิดเสียงมันยิ่งดัง แล้วก็ไปไหว้แม่คนที่2ของพวกเรา อ.วันดี ผึ้งผู้นำ เป็นการเรียกน้ำตาเราได้อย่างดี
....การรับประทานอาการหมู่ โดนการแย่งที่นั่งด้านตะวันออก สว่างมาก นั่งกันประมาณ10โต๊ะ เมนูแนะนำวันนี้คือ เอิร์ธเควส WP. ไอครีม10ลูกพร้อม underping หรือคือ ขนมหวานด้วยเรา ถ้าคนกินเข้าไปแล้วรู้สึกว่ามีอะไรหนึบๆอยู่ อันนั้นคือเฉาก๊วย แล้วก็มีสลิ่มยืดๆ ใครไม่กินจะโดนกรอกปาก วันนี้มธุกร กับพี่อ๊อดไม่โดน มธุกรไม่มา ไม่ว่า ...ไอ่อ๊อดอยู่ข้างหลังไอ่ทรายแท้ๆแต่ไม่มีใครกล้าทำอะไร มันน่ากลัวมาก เหอะๆ สร้างความวุ่นวายเสมือนว่าจะตีกัน เสร็จแล้วก็ไปไหว้ อ.เบญจมาศ คาบสี มีประชุมกันนิดหน่อย แล้วก็มีการเล่นวอลเล่ย์บอล
ฮามาก พี่คุณคุ้ณ น่าร๊ากกก เหมือนแก๊กโว้ย จะเหมือนอะไรขนาด
....เย็นซ้อมเทควัน อ.ชาคริต อบรม เรื่องการวางเท้า การจัดระเบียบร่างกาย เรื่องระเบียบวินัย เพราะว่า เทควันโด รวมถึงกีฬาต่อสู้ทุกประเภท ที่เรียกกันว่าป้องกันตัวนั้น ถ้าหาก... ได้เรียนแล้วไม่มีระเบียบวินัย นำไปทำร้ายใคร อาจตายได้ เสมือนดาบสองคม เพราะคนที่เรียนมาจะรู้ว่า ตรงไหนคือจุดตาย อ.ท่านเคยสอนศิษย์คนหนึ่ง
เพราะว่าคนนั้น คิดว่าตัวเองเก่งแล้ว โดยให้สู้กับ อ. เมื่อโค้งแล้ว อ.ท่านก็บอกว่า ปิงลาวลิ้นปี่ ไม่ทันที่จะป้องทันก็ลงไปนอน ให้อ.อบรม ลุกขึ้นมาใหม่ เหมือนเดิม ครั้งที่3 พี่เค้าขาสั่น สั่นเพราะกลัว เพราะรู้ว่าจะต้องพบกันอะไรบ้าง คราวนี้ลงไปร้องไห้ ให้ อ.อบรม แล้วกล่าวว่า การวางวินัยคนนั้น ถ้าหา ทำผิด ต้องให้เตือน ครั้งแรกคือเตือนด้วยการพูด 2. ด้วยการทำโทษ ไม่ว่าจะโดยการวิดพื้นหรือวิ่งก็ตาม ถ้าครั้งที่3 ก็คงต้องมีขนมตุ๊บตั๊บกันบ้างแล้ว นั่นก็คือการสอนของอ.อีกท่านหนึ่งของเรา
....วันนี้วันเสาร์ ตื่นแต่เช้าไปรร. ไปเรียนพิเศษ เพราะว่าวันธรรมดา โดดมาหลายครั้งแระ ก็เลยไปเรียน งืม..มึน
19/08/2550
วันนี้เป็นลงลงประชามติ แต่เรายังไม่มีสิทธิ์ ก็ปีหน้าจะครบ18อยู่แล้ว ทำตัวไม่ดีเลย ร่างฯเองก็อยู่ในชั้นวางโทรทัศน์ เฮ้อ~
....อีกอย่าง ติดใจมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
ในร้านเกมส์ นั่งเล่นแร็คกับพี่ตาล(นักข่าวฝึกหัดอยู่มติชน)และพี่บีม(น้องชายพี่ตาล)
พี่ตาล ...คิดยังไงกับที่ชื่อตัวเองเป็นชื่อละคร
นะโม ...ไม่เป็นไรค่ะ พี่บีมน่ารัก
พี่บีม ...ขอบคุณครับ
นะโม ...พี่บีม กวี ค่ะ - -* ครั้นกลับบ้านไปก็นั่งดู
วันนี้เค้ามีลงประชามติกัน ตื่นมาตอนบ่าย4โมงครึ่ง หวังว่าจะมาดูนัดกับนัด ปรากฏ รายการเกี่ยวกับการลงคะแนนประชามติ อืมๆ....ดูไปได้ซักพักเริ่มเครียด ไปคว้าการบ้านเลขมานั่งทำ สงบสติได้ไปพักนึง แล้วก็ไปดูภูตรัก นะโม เหอะๆ
พี่บีม ชื่อ โมทนา >>นะโม
นะโม ชื่อ อนุโมทนา สรุป ละครเรื่องนี้ เข้าตัวตลอดเลยโว้ย เหอะๆ
หลากหลายเรื่องราว จิงจิง ,,,
55 ++++
สบายดีมั้ย เอ่ยย ยยย ???